Altında yatarken de bizimdir yerin üstü,
Bir kal’a olur toprağımız vecde gelir de;
Dağlar, kayalar göğsümüz üstünde tepinse,
Düşmanları biz ram ederiz kan kesilir de.

Deryaları kan, taşları bitmez kemik olsa,
Bir son nefesin aynı olup bitse nesîmi,
Ölmez bu vatan, farz-ı muhal ölse de hattâ
Çekmez kürenin sırtı o tâbût-ı cesîmi.

Irmaklar misâli coşup, taşmışız,
Küheylanla Altaylar’dan aÅŸmışız.
Zaferlerden zaferlere koÅŸmuÅŸuz,
Bu ülkü, bu bayrak, bu toprak için…

Şehit dolu toprağımız, taşımız,
Eğilmedi, eğilemez başımız.
Ezelden ebede sürer koşumuz,
Bu ülkü, bu bayrak, bu toprak için…

Türk’üz adımız var, ÅŸanımız kadar,
Her gün ufkumuzdan bin şimşek çakar.
Bu millet isterse, cihanı sarsar,
Bu ülkü, bu bayrak, bu toprak için…

Öğretmenim göster yollar
Çiçek açsın kuru dallar
Hizmet için bütün kollar
Taşsın kalpler vatan diye

Gönderiyor baba ana
Öğretmenim kana kana
İlim irfan öğret bana
PiÅŸsin kalpler vatan diye

Öğretmenim işle beni
Nakış nakış ilim yeni
Vatan millet sevgisini
KoÅŸsun kalpler vatan diye

O kadar dolu ki toprağın şanla,
Bir deÄŸil sanki bin vatan gibisin,
Yüce dağlarına çöken dumanla,
Göklerde yazılı destan gibisin.

Hep böyîe bulutlar içinde başın,
Hilâli kucaklar her vatandaşın.
Geçse de asırlar, tazedir başın,
O kadar levendsin, fidan gibisin.

Çiçeksin, bayılır kuşlar kokundan,
Her dalın bir yay ki zümrüt okundan.
Müjdeler fısıldar Ergcnekon’dan:
Bu sese gönülden hayran gibisin.

Ey bütün cihana bedel Türk ili,
Açtığın cenklerin yoktur evveli.
Tarih bir nehir ki coÅŸkundur seli,
Sen ona nisbetle umman gibisin.

Bir yandan hep böyle taştın, köpürdün
Bir yandan cefalı bir ömür sürdün.
Fakat ne derece ezildinse dün,
Şimdi yine tunçtan kalkan gibisin.

Bir insan nihayet kemikle ettir,
Bu et, bu kemiğe can hürriyettir.
En büyük hürriyet cumhuriyettir,
Demek ki ÅŸimdi sen bin can gibisin.

Ey ana toprağı, Ey Anadolu,
Açıldı önünde türklüğün yolu.
Hamdolsun her yanın bereket dolu,
Cennette bir yeÅŸil meydan gibisin.

Yeni bir ay ördün al bayrağına,
Girdin en sonunda irfan bağına,
Medenî hayatın nur ırmağına,
Ezelden susamış ceylan gibisin…

Tutuşup: kül olan ocaklarından,
Şahlanıp: köpüren ırmaklarından,
Hudutlarda gaza bayraklarından,
Alnına ışıklar vuranlarındır…

Ardına bakmadan yollara düşen,
Şimşek gibi çakan, sel gibi coşan,
Huduttan hududa yol bulup koÅŸan,
Cepheden cepheyi soranlarındır…

İleri atılıp sellercesine,
Göğsünden vurulup tam ercesine,
Bir gül bahçesine girercesine,
Åžu kara topraÄŸa girenlerindir…

Tarihin dilinden düşmez bu destan:
Nehirler gazidir, daÄŸlar kahraman,
Her taşı bir yakut olan bu vatan,
Can verme sırrına erenlerindir…

Gökyay’ım ne yazsan ziyade deÄŸil,
Bu sevgi bir kuru ifade deÄŸil,
Sencileyin hasmı rüyada değil,
Topun namlısında görenlerindir…

Bizim piyademiz yola yeÄŸin gider
Bastığı toprağı ezer

Bizim topçumuzun narası hay babam hay
Gülleden beter

Sağdıçlarım, sizin gibi yiğitleri oldukça
Bu millet yaÅŸar

Bir elin sesi çıkmaz,
Topluluktan bıkılmaz.
Bu amaçta, bu yolda
BirleÅŸenler yıkılmaz…

Kolay kolay sökülmez,
Perçinleşen bükülmez.
BirleÅŸirse milletler,
BoÅŸ yere kan dökülmez…

Kuvvet doÄŸar birlikten,
Düzenlikten, dirlikten…
En çetin düşman yılar,
Böyle beraberlikten.