Hey Gidi Çanakkale!…
O gün kana boyandı Çanakkale suları
Bir büyük destan yazdı ceddimin orduları
Mehmetçiğin elinde arsız düşman yuları

Nusret mayın gemisi düşmanı uyutmuştu
Gökte bomba sesleri boğazları tutmuştu

Karadan ve denizden kasırga esiyordu
Yedi düvel bir olup kin, nefret kusuyordu
Bombalar konuşurken vicdanlar susuyordu

Hey gidi Çanakkale kahramanlar otağı
Haçlı yedi silleyi taşırınca bardağı

Gayrete geliyordu melekleri görenler
Vuslata koşuyordu makber gülü derenler
Şehadet şerbetini içiyor alp-erenler

Çanakkale suları tutuşmuş yanıyordu
Peygamber ordusunu tüm cihan tanıyordu.

Ehl-i Salib’in Türk’e tarihi bir kini var
Bu milletin, uğrunda ölecek hak dini var
Yiğit cengaverlerin zafere yemini var

Hakk’a kulak verenler bil ki oyuna gelmez
Mazlumu ağlatanlar iki cihanda gülmez

Gök kubbeden ruhlara yağan kar üşüyordu
Bir nefer cenge girip öbürü düşüyordu
Can, canana varınca mekanı aşıyordu

Çanakkale içinde kadim Aynalı Çarşı
Bu ne çelik irade yedi düvele karşı

Çanakkale bizlere moral olsun, hız olsun
Yolumuzla kesişen uçurumlar düz olsun
Hakk’a giden adımlar yarınlara iz olsun

Yürüyün ufuklara, nefesiniz kalsa da…
Yüreklere gül dikin, hazan vakti solsa da…

Gerisi laf-ı güzaf budur cihad-ı ekber
Melekler hazırlıyor yüce ruhlara makber
Nur aguşunu açmış seni bekler Peygamber

Bundan büyük bir müjde olmaz gayri dünyada
Kurtuluş beratınız sunulacak ukbada

Barut fıçısı gibi patlamaya hazır yer
On binlerce şehide mezar oluyor siper
Fanilikten kurtulup bakileşiyor nefer

Anaların gözyaşı düşmanı boğuyordu
Çanakkale ufkundan bir güneş doğuyordu

Edirneden Çanakkaleye Selam
Uluğ Turanlıoğlu’na

Kim demiş Çanakkale’desin
Kim demiş evinden uzak
Çok uzaklardasin.
Sabahlari Ayşekadin camiinde
Okunurken ezan;
Rüzgarlar getirir sana
Yemyeşil çinarlardan,
Her derde deva Pinarlardan
Binlerce, yüzbinlerce selam.

Hale’li gecelerle
Lacivert akşamlarda
Öpüşürken güneşle Meriç
Köprülerde akseder
Neva makaminda bir şarki.
Dolaşir misralar Lale dudaklarda
Ve bir nazire olur Israilin meyhanesi
Ömer Hayyam tekkesine.
Bu loş meyhanede
Titrek bir mum işiginda
Üç-beş kafadar, kulak verir senin
Eski yillardan kalan sesine.

Kadehler konuşur,
Misralar uyanir uykusundan.
Anilir devr-i saltanat-i Esbak-i
Fakir Edirne’nin,
Şair Edirne’nin,
Ardindan okunur destan-i kebir-i
Çanakkale’nin,

Nice Ulug-lar Nice Mehmet’ler
Gelir geçer… Alin yazisi gibi,
Bir masal olur maceralar
Bir varmiş bir yokmuş.
Yine sen Çanakkale’de
Bizler Edirnedeyiz.

Aslinda bu vatan:
Ne Çanakkale Ne Edirne
Ne Ankara, ne Ardahan, ne Van.
Bu vatan:
Bazan.. Kars kalesinde bir Bayrak olur
Bazan.. Edirne köprülerinde bir şarki
Bazan Çanakkale’de bir destan.

Not : Pınar, Çınar Uluğ Beyin oğullarının Lale-Hale kızlarının ismidir.

Çanakkale Şehidlerine
Şu Boğaz Harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,

- Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya,

Ne hayasızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde-gösterdiği vahşetle “bu: bir Avrupalı”

Dedirir-yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahut kafesi!

Eski Dünya, Yeni Dünya bütün akvam-ı beşer
Kaynıyor kum gibi, tufan gibi, mahşer mahşer.

Yedi iklimi cihanın duruyor karşında,
Osrtralya’yla beraber bakıyorsun; Kanada!

Çehreler başka, lisanlar, deriler rengarenk.
Sade bir hadise var ortada : Vahşetler denk.

Kimi Hindu, kimi Yamyam, kimi bilmem ne bela…
Hani tauna da zuldür bu rezil istila…

Ah o yirminci asır yok mu, o mahluk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcut ise hakkiyle sefil,

Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrarı! hayasızcasına,

Maske yırtılmasa hali bize affetti o yüz…
Medeniyet denilen kahbe, hakikat yüzsüz.

Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbab,
Öyle müthiş ki: Eder her biri bir mülkü harab.

Öteden saikalar parçalıyor afakı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’makı;

Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o aslan neferin.

Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağımın yaktığı: Yüzlerce adam.

Ölüm indirmede gökler, ölü püskürtme de yer
O ne müthiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer…

Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara, vadilere, sağnak sağnak.

Saçıyor zırha bürünmüş de o namerd eller,
Yıldırım yaylımı tufanlar, alevden seller.

Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız tayyare.

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman o orduyu seyret ki, bu tehdide güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?

Hangi kuvvet onu, haşa, edecek kahrına ram?
Çünkü te’sis-i ilahi o metin istihkam.

Sarılır, indirilir mevki’-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;

Bu göğüslerse Huda’nın ebedi serhaddi;
“O benim sun’-i bediim, onu çiğnetme” dedi.

Asım’ın nesli… diyordum ya… nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi namusunu, çiğnetmeyecek.

Şuheda gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rukü olmasa, dünyaya eğilmez başlar,

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilal uğruna, ya Rab, ne güneşler batıyor!

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer.

Ne büyüksün ki, kanın kurtarıyor Tevhid’i…
Bedr’in aslanları ancak, bu kadar şanlı idi.

Sana dar gelmeyecek makber’i kimler kazsın?
“Gömelim gel seni tarihe” desem, sığmazsın.

Herc ü merc ettiğin edvara da yetmez o kitab…
Seni ancak ebediyetler eder istiab.

“Bu, taşındır” diyerek Ka’be’yi diksem başına;
Ruhumun vayhini duysam da geçirsem taşına;

Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namıyle;
Kanayan lahdine çeksem bütün ecramıyle;

Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan;
Yedi kandilli Süreyya’yı uzatsan oradan;

Sen bu avizenin altında, bürünmüş kanına;
Uzanırken, gece mehtabı getirsem yanına,

Türbedarın gibi ta fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem;

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hatırına.

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultanını Salahaddin’i,

Kılıç Arslan gibi iclaline ettin hayran…
Sen ki, İslam’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,

O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, ruhunla beraber gezer ecramı adın;

Sen ki, a’sara gömülsen taşacaksın… Heyhat,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat…

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber.

Çanakkale Mahşerinde
Çanakkale mahşerinde can pazarı kurulmuş
Toprağı şehitlerin kanlarıyla yoğrulmuş

İman en büyük silah vatan en sevgili yar
Bağrına taş bassın beklemesin analar

Eller duaya kalkmış bu son cuma namazı
Vatan onlardan razı onlar vatandan razı

En fedakar en cesur en büyük asker bizim
Sevinsin türk evladı çünkü bu zafer bizim

Düşmanın hayalleri gömüldü kara suya
Hangi millet galip gelir böyle şanlı orduya

Anlasın bütün cihan Çanakkale geçilmez
Şühedanın kanına asla değer biçilmez.

Çanakkale Geçilmez
Türk oğluyuz, kolumuz bükülmez,
Kıyılarımızda düşman gemisinden inilmez,
Düşmanın hepsi tepelenmeden cenk meydanından gidilmez,
Dünya bilsin artık: Çanakkale Geçilmez

Ta Oğuz Ata’dan gelir kutlu soyumuz,
En büyük, en ulu, en soylu budunuz,
Kılıç şakırtıları işitildi mi kendimizden geçeriz,
Biz de bayrak bir kere asıldı mı asla inmez,
Ve de Çanakkale Geçilmez

Kırk düşmana bir yiğit gideriz,
Düşmanın cümlesiyle on kişi baş ederiz,
Dünya cihan ordusu gelse “Ya Allah” der ezeriz,
Bizde, savaşta yar, ana, bacı, sıla göze görünmez,
İspatıdır 18 Mart: Çanakkale Geçilmez!

Ne moskof, ne çin, ne yunan,
Savaş meydanında akar damarımızdaki son kan,
Sabah ağarmaya başladı mı tan,
Alırız pusatları, şahlandırırız atları,
Çakallar görünce deli bozkurtu korkusunu gizleyemez,
Türk’ün damgasıdır bu: Çanakkale Geçilmez!

Sipahiler hücuma geçer vatan düşmanlarına,
Kılıçlar dar gelir artık kınlarına,
Cennete varır yiğitler al kanlarıyla,
O kanlarla yazarlar vatan toprağına:
“Anlayın İngiliz dölleri, Çanakkale Geçilmez!”

Kür Şad misali cesaret timsaliyiz,
Atalarımızdan kalan celadetin bekçisiyiz,
Vururuz, vuruluruz, şehit düşer ölmeyiz,
Çanakkale’ye oluk oluk kan veririz,
Bu kanlarımızda yüzülmez,
Çanakkale Geçilmez!

Türk’tür soyumuz, bize kefen biçilmez,
Çanakkale’ye gelen düşman, yurduna sağ dönemez,
Türk olmayanlar bu maneviyatı bilemez,
Tanrı’nın bahşettiği bir üstünlük bize,
Türk’ün gücü tükenmez,
Çanakkale Geçilmez…

Çanakkale Geçilmez
Bir elde Kuran, bir elde silah
Gökler inliyor; Ya Allah, Bismillah
Çanakkale geçilmez yemin billah
Onlar Atatürk’e nefer oldular

Kimi topçu, kimi okçu, süngücü
Ne ayrılıkçı var, ne de bölücü
Tek yürek yapmıştı o iman gücü
Onlar siperlere şevkle doldular

Cephelerde Allah Allah dediler
Göğsünden binlerce kurşun yediler
Elbise yerine kefen giydiler
Onlar şehadeti böyle buldular

İki yol var; ya istiklal, ya ölüm
Ay yıldızlı bayrak oldu kan gölüm
Tarihe yazıldı şanlı bir bölüm
Onlar kurtuluşu canla sundular

Çanakkale Gazeli
Bu savaş, geceleri halden hale bürünür,
Ay şehitlere güler, gün melale bürünür.

Yumruğum Conkbayırı, Tınaztepe’dir alnım,
Ufkum zafer tadında bir hayale bürünür…

Vurur kösünü mehter, kurulur can pazarı,
Sınırlarım nur rengi bir hilale bürünür…

Gün boyu siperlerde sığınağım duamdır,
Gözlerim ve yüreğim o cemale bürünür.

Boğaz şahdamarımdır, sahiller pençelerim,
Kılıcımdan korkanlar, kıyl u kale bürünür…

Yüz binlerce yiğidim kanıyla yıkar yurdu,
Melekler iner yere, son visale bürünür…

Çanakkale geçilmez!, şehidler nöbettedir,
Çanakkale, içimde kaç misale bürünür…

Çanakkale Destanı
Çanakkale tarihim, Çanakkale destanım.
Şehidimin türküsü, toprağım, suyum, kanım.
Şüheda nefesiyle dirilen gülüm, canım…

Çanakkale bir tarih, Çanakkale bir şandır,
Tarihe altın mühür, muhteşem bir nişandır.

Mehmetçiğin yüreği, düşman zırhını deldi.
O, önünde durulmaz, bentleri aşan seldi.
Seyyid Çavuş misali, imanıyla yüceldi.

Çanakkale bir tarih, Çanakkale bir şandır,
Tarihe altın mühür, muhteşem bir nişandır.

Kayıt düştü tarihler: On Sekiz Mart gününü.
Mehmetçiğin mermiye, ölüme güldüğünü.
Gördü bütün bir dünya, inanmanın gücünü.

Çanakkale bir tarih, Çanakkale bir şandır,
Tarihe altın mühür, muhteşem bir nişandır.

Çanakkale, ecdadın değerli hediyesi,
Unutulmaz bir destan, şanlı bir zafer bestesi,
“Çanakkale geçilmez!”: gerçeğin ifadesi.

Çanakkale bir tarih, Çanakkale bir şandır,
Tarihe altın mühür, muhteşem bir nişandır.

Ey bu cennet vatana kanıyla can verenler!
Şehadet bahçesine bir gül gibi girenler!
Size selam ve dua, ölüp de ölmeyenler!

Çanakkale bir tarih, Çanakkale bir şandır,
Tarihe altın mühür, muhteşem bir nişandır.

Çanakkale Cihadı ve Nusret
Çanakkale Cihadı’na bakalım beraber,
Sen de incele ve gör, konuşuyor belgeler.
Koynunda cihad fetvası, asker yırtınıyor,
Komutan emir verdi, canhıraş çırpınıyor.
Başında komutan, önünde amansız düşman,
Aklında şehitlik, yürüyor geri bakmadan.
Böyle gayret, böyle cesaret, böyle yiğitlik,
Ölümüne yükleniyor kolay mı şehitlik?
Bütün imkanlar seferber edilmesi gerek,
Gayret, cihadın altında yatan büyük gerçek.
Cihad edenlere Allah’ın nusreti gelir,
Bu nusret, ayetlerdeki kesin vaadidir.
İbretle bakan burda görür nice sahneler,
Allah’ın yardımıyla doludur her an, her yer.
Bazen Seyit Onbaşının rekoruyla gelmiş,
Bazen Nusret Mayın Gemisi gözleri delmiş.
Bazen denizlerde bilinmeyen bir akıntı,
Bazen düşmanın karargahında bir takıntı.
Bazen gelmiş bilinmeyen bir örtü şeklinde,
Bazen silah olmuş askerimizin elinde.
Bazen düşmanın gözüne çekilen bir perde,
Bazen de dayanma gücümüz olmuş siperde.
Bazen selvi ağacı, bazen de mezar taşı,
Bazen düşmanı vururmuş kendi arkadaşı.
Bazen toz yüklü rüzgara dönüşmüş, ters esen,
Bazen bulutla ordumuzu saklamış gözden.
Bazen haritalarda kaymış, dağların yeri,
Bazen bağlanmış düşmanların basiretleri.
Bazen şaşırtmış İngilizleri, Anzakları,
Bazen kendilerine döndürmüş tuzakları.
Bazen boş tepelerde Türk var diye korktular,
Bazen olmaları gereken yerde yoktular.
Bazen komutanın gemisi arızalandı.
Bazen korku olup ayaklarına dolandı.
Bazen telefonda arızalarla belirdi,
Bazen komutanları kabus görüp delirdi.
Bazen Peygamberler Türklere yol gösterirdi,
Bazen görünmez ordularla destek verirdi.
Bazen saat ayarsızlığıyla yardım geldi,
Bazen küçük bir mola, zaferlere bedeldi.
Bazen bir saat oldu, Kemal’in sol göğsünde,
Komutanı korumuştu, o kader gününde.
Bazen düşman tek bir rapora gözünü dikti,
Bu hayati rapor, tam sekiz sene gecikti.
Bazen albayları birbirlerine karıştı,
Bazen nusret sebebi, içten bir yalvarıştı.
Bazen ilerlerse düşman, yine kendileri,
Öldürürlerdi çok ilerlere gidenleri.
Çanakkale’de iman, cihad, nusret ve zafer,
Allahım milletime hep böyle zaferler ver.

Çanakkale Anısına
Çok savaşlar gördü tarih bu bir ölüm fırtınası
Akan kanı gördü tarih bu bir savaş istisnası
Nefretinden çıldıran domuzların istilası
Arbede mi durduracak be ingiliz kalbindeki ihtirası
Korkusuz Türk’ün karşısında durmak haddine mi düştü ey insanlık fukarası
Kırmızıya boyayarak ülkemin toprağını milletime çektirdiğin yası
Aşağılık hırsına mağlup olarak ödedin medeniyetin hayasız ukalası
Lanetlere göğüs gerdiği gündür bu milletimin duysun o gavur dünyası
Elinden alamaz kimse Türk’ün hürriyetini söylense de salası.