Başım dik gezebiliyorsam,
İnsan gibi yaşayabiliyorsam,
Eğlenip gülebiliyorsam,
Mutluysam, huzurluysam,
Bilirim;
Vatanım sayesindedir…

Bilirim;
Hem yârdan vazgeçilir hem serden!
Ancak vatandan vazgeçilmez…

Bilirim;
Vatan için ölünür,
Gene hakkı ödenmez!…

Gafil, hangi üç asır, hangi on asır
Tuna ezelden Türk diyarıdır.
Bilinen tarihler söylememiş bunu
Kalkıyor örtüler, örtülen doğacak,
Dinleyin sesini doğan tarihin,
Aydınlıkta karaltı, karatıda şafak
Yalan tarihi gömüp, doğru tarihe gidin.

Asya’nın ortasında Oğuz oğulları,
Avrupa’nın Alplerinde Oğuz torunları
Doğudan çıkan biz
Nerde olsa, ne olsa kendimizi biliriz
Türk sadece bir milletin adı değil,
Türk bütün adamların birliğidir.
Ey birbirine diş bileyen yığınlar,
Ey yığın yığın insan gafletleri
Yırtılsın gözlerdeki gafletten perde,
Hakikat nerede?

MUSTAFA KEMAL

BEŞİKE HÂDİSESİ İÇİN

Çıkıyor gönüllere istimdadı
Sâmiamda vatanın feryâdı
Çıkıyor gönüllere istimdadı
Yaralı bir ananın evlâdı
Etmesin mi anaya imdadı?

Rumeli can veriyor yok mu ilaç.
Edelim sıhhatini istimzaç;
Etmeyelim kimseyi izaç?

Zırhlılar her yeri tehidt ediyor,
Makedonya bunu tes’it ediyor.
İnkırazı bize teyit ediyor.

Yemenin purişi malumu cihan
Ne için eyledi millet isyân?
Zulme ister mi bu yoldan burhan
Turuşkalar bile aldı meydan

Hani kânun-u adaâlet nerede?
Mülk-ü millette himâye saadet nerede?
Haricen mülk-ü himaye nerede?
Bizde evvelki şecaat nerede?

Gelse Ertuğrul şöhret-i pervas
Eder elbette tahayyür ibraz
Vatanın feyzine kâdir olamaz
Yeniden fethine verseydi cevâz…

Yıldırım görse şu ahvâlimizi
Ateş kahrı yakar hâlimizi,
Af eder mi bizim efâlimizi,
Mahveder cumle-i emsâlimizi,

Ey büyük Fâtih’i İstanbul’un…
Bu revş olmadı mı makbulün
Sây ile toplanılan mahsulün
Berhava oldu fakat meçhulün…

Yazık oldu Vatana âh yazık…
Her ağızdan çıkıyor: Eyvâh yazık!..
Acısın bizlere, âh yazık!

MUSTAFA KEMAL
· Sinop 25 Kânunu Evvel 321 (1905)

O kaskatı yalnızlığıyla
Oralardan bir kış döndü
Delice isteğime benim

Yaprak eskidi ağacımda
Sesin atmacalar gibiydi
Dolanıverdi başımda

Geriye sevişmelerimiz
Geriye
Bütün yaptıklarımızdan
Ağırlığımızdan
Bilip de unuttuklarımızdan
Seslenişlerimiz birbirimize
Bilinçli bilinçsiz
Farkına varmadan

Bir bez parçası değildir bayrak,kafana göre renkleri seçip biraraya
getirmekle oluşmaz.bayrak diye çaput sallayan BAYRAKSIZLAR UTANSIN.

Yıllar bu bedeni çok yordu,
Muhtarlık ah ne zordu,

Gözlerimi ovuştururken açtığım kapıda,
Duruyordu heybetlice iki Jandarma,
Ne o koçlarım yine kız mı kaçırdılar?
Yoksa Memed’in bağından meyve mi aşırdılar?

Ya bu köyün gençleri ne anlarlar bu işten,
Muhtarım ama,memnun değilim bu gidişten,

Erzurumlu Jandarma dönerek Konyalıya,
Nasıl anlatalım bu durumu Yahya dayıya,

Ah ah kahpe felek, çivisi çıkık dünya,
Bu çorabı da başımıza ördün ya,
Nasıl söyleyip,nasıl anlatacağız,
Muhtarın yüzüne nasıl bakacağız,

Şehitlerin birisi köylün, diğeri ise oğlun
Kelimeler tutuklu,yürek yorgun, biz yorgun,

Bizim gibi yeşiller içinde gitmişti dağa,
Kahpeler,şerefsizler düşürmüşler tuzağa,
Tam on kişiymişler başlarındaki çavuşla,
Böyle hain bir pusu görmemişti Ulukışla,

Şehitlerin bayrağa sarılı tabutlarını görünce,
Derinden bir of çekti muhtar emice.

Yinemi Allahım,yinemi hüzün kucağı
Yinemi birilerinin yandı tutuştu ocağı,

Bitsin artık bu çile bitsin artık,
Yetsin akan kanlar yetsin artık,

-Tanıyor musun, muhtar bu kimin oğlu idi ?
-Aman Allahım bağcı memetin koç yiğidi,
Muhtarın hızlanarak çoğaldı kalp atışları,
Komutanında damla damla akıyordu gözyaşları,

Hisseti muhtar,diz üstü çökerek sarıldı yavrusuna,
Kanlı elbiseleriyle şehit, gülümsüyordu babasına,

Bu ne tarifsiz acıydı,bu ne yaman bir işti
Teskeresine üç ay varken kınalım şehit düştü,
Arş-ı alayı aldı yakarışlar,
Yavruuum yavrum diyen bağırışlar,

Muhtarı susturmak nasıl mümkün olacaktı,
Ateş düştüğü yeri yakıyor,sadece bakacaktı,

Evet üzülecekti muhtar, kahr olacaktı ama,
Evlat kendinin olunca yürek dayanmıyor buna,

Bitsin artık bu çile bitsin artık,
Yetsin akan kanlar yetsin artık,

Yine Allahım, yine hüzün kucağı
Yine birilerinin yandı, tutuştu ocağı,

Böyle giderse eğer bitmez bu çile,
Kalanlar duyarsız, gidenlere güle güle

Susmayın,korkmayın durdurun bu ateşi,
Hesapları bırakın,balçıkla sıvamayın güneşi.

Selam sana ey şehidim,binlerce selam sana,
Resulün komşususun, yeter bu kelam sana,

mehmet Göden